Vandaag was het weer heel vroeg uit bed. Zo begon de bahdag. Vervolgens moe in de trein en heel druk; of te wel een combinatie van de moe- en bahdag. Na een stevige wandeling naar het gebouw van het desbetreffende college vervolgde zich dit type dag. De stof was makkelijk te begrijpen, echter, de discussie bleef eindeloos voortduren. In dit soort situaties is er maar een woord die door mijn hoofd blijft schallen: waarom?! Na dit vermoeiende college meteen de trein terug. Maar….Ook daar bleef de moe- en bahdag zich voort te zetten. Er zat in de trein een dronkenlap een bank achter mij die continu in zichzelf zat te praten, zat te grinniken en het bovendien erg belangrijk vond om continu tegen mijn stoel aan te trappen. Hoezo bang voor terroristen? Wees eerder bang voor mannen die het nodig vinden om al om 13u de zoveelste halve liter te openen zodat het gesprek met jezelf aangenaam blijft. Na deze vervelende reis was ik zo uitgeput van de klooi- moe en bah dag dat mijn ogen werkelijk waar even dicht moesten vallen bij de zit (eerder lig) therapie op de bank. Kortom: een klooi-moe- en bahdag ten top!