Vandaag was het weer heel vroeg uit bed. Zo begon de bahdag. Vervolgens moe in de trein en heel druk; of te wel een combinatie van de moe- en bahdag. Na een stevige wandeling naar het gebouw van het desbetreffende college vervolgde zich dit type dag. De stof was makkelijk te begrijpen, echter, de discussie bleef eindeloos voortduren. In dit soort situaties is er maar een woord die door mijn hoofd blijft schallen: waarom?! Na dit vermoeiende college meteen de trein terug. Maar….Ook daar bleef de moe- en bahdag zich voort te zetten. Er zat in de trein een dronkenlap een bank achter mij die continu in zichzelf zat te praten, zat te grinniken en het bovendien erg belangrijk vond om continu tegen mijn stoel aan te trappen. Hoezo bang voor terroristen? Wees eerder bang voor mannen die het nodig vinden om al om 13u de zoveelste halve liter te openen zodat het gesprek met jezelf aangenaam blijft. Na deze vervelende reis was ik zo uitgeput van de klooi- moe en bah dag dat mijn ogen werkelijk waar even dicht moesten vallen bij de zit (eerder lig) therapie op de bank. Kortom: een klooi-moe- en bahdag ten top!

Afgelopen maandag zond SBS6 Harry Potter en de Steen der Wijzen uit. Volgende week maandag wordt alweer de tweede film van Harry Potter uitgezonden door het netwerk. Conclusie: de marketingtools zijn weer ingeschakeld, de raderen draaien en het consumentisme wordt weer aangewakkerd. Het wordt namelijk tijd voor de vijfde film over de jongen die Voldemort overleefde. Let dus op, zeer snel zal de ‘making of’ vast worden uitgezonden door SBS nadat alle alreeds op dvd uitgegeven Harry Potter films door SBS zijn uitgezonden. Hoogstwaarschijnlijk dus vier weken lang Harry Potter op maandag, en daarna de making of van deel 5!

Over deel vijf gesproken, Harry Potter and The Order of the Phoenix draait volgend jaar (2007) in de bioscopen in Nederland. Niet zoals we gewend zijn in december, maar dit keer op 12 juli. Het wordt dit keer dus niet Harry kijken in de winter – toch jammer Harry Potter films waren in de winter altijd een leuk lichtpuntje – maar in de zomer kunnen wij zien hoe Potter de strijdt tegen zijn aartsvijand Voldemort voortzet. Trailers die nu worden uitgezonden duren maar liefst 50 seconden, daarom een iets uitgebreidere sneak peak hierboven. Let op: er kunnen SPOILERS aanwezig zijn.

Het is een beetje laat, maar ik ben pas sinds kort weer neergestegen. Ik vertoefde even in de politieke zevende hemel. SP is oke, ole ole. SP is oke, ole ole! Met maar liefst 25 zetels (het waren er 26, beetje verdacht die daling) is SP de grote winnaar. Ik steek dan ook niet meer mijn politieke voorkeur onder stoelen of banken. Iedereen mag het weten, ik ben SP’er in hart en nieren en ben dan ook zeer opgetogen met dit verbluffende resultaat. Nu nog een goede afloop van zaken. Voorlopig blijven we nog optimistisch (ook al is het pessimistje in mij overtuigd dat het een coalitie wordt van CDA, PVDA en CU). Er is gerechtigheid, er is radicaal gekozen en hopelijk komt er nu eindelijk verandering in dit asociale beleid.

‘Spannend he?’, vraagt een meisje in het oerouds Noord-Hollands aan haar vermoedelijk toekomstige echtgenoot. Ze nemen plaats tegenover een andere reizigerster. De man zit met zijn benen wijd en tussen de benen houdt hij met zijn twee handen een blauwe papieren postbanktas vast. ‘Ging eigenlijk best snel, vind je niet?’, vraagt het meisje die op haar vorige vraag ook al geen antwoord kreeg. ‘Nu gaat het echt gebeuren, schat. Straks krijgen we een huisje en dan kunnen we die helemaal inrichten.’

De jongeman kijkt enigzins wat nerveus naar zijn meisje. Hij houdt wel van haar, dat is duidelijk, maar het gaat hem eigenlijk allemaal veels te snel. Net als bij die nieuwe gezamenlijke rekening aanvraag. Binnen tien minuten stonden ze alweer buiten. Nu zegt de jongeman ook wat: ‘Moet jij niet iemand bellen?’. ‘Hoezo’, zegt het blonde meisje. ‘Ben je dat nu alweer vergeten? Je hebt echt een geheugen van een pinda.’ ‘Ik weet echt niet waar je het over hebt, zegt het meisje nu weer.’ ‘Opa en Oma’, knort de jongeman verveelt. ‘Oh ja, nou weet ik het weer. Dat is ook zo, die moet ik bellen. Goed dat je er aan dacht, ik was het anders echt vergeten. Daarom zei ik ook tegen je dat je het tegen mij moest zeggen.’ De man zucht, pakt zijn telefoon uit zijn zak en draait het nummer. Het meisje probeert de telefoon pakken, maar de man trekt zijn telefoon richting zijn lijf. ‘Nee, eerst moet ik bellen, dan mag jij.’ De vrouw accepteert het met een stilzwijgende onderdanige knik. De man steekt zijn verhaal af aan vermoedelijk zijn eigen moeder over de verloop van het gesprek bij de bank. In de tussentijd pakt de dame haar tas op schoot en trekt een spiegeltje uit haar tas. Ze kijkt naar haar haar, maar besluit het toch nog wat meer in model te brengen. Na wat gestaar in de spiegel, trekt ze een paar keer haar neus op. Twee seconden later heeft ze haar deostick in haar handen. Ze beweegt haar hand in een moeilijke bocht en laat het verdwijnen onder haar t-shirt. De jongeman kijkt wat verdwaasd opzij. Vervolgens kijkt hij naar de reiziger tegenover hem, binnen luttele seconden geeft hij de jonge dame een tik op haar handen. Abrupt beindigt hij zijn gesprek en keer zijn boze gezicht naar zijn toekomstige vrouw. ‘Wil je dat nooit meer doen?’. ‘Waarom dan? Ik had zweetokseltjes’, en de blondine trekt een pruillipje. ‘Je gaat toch niet in de trein je deo op doen? Hoe doe je dat zonder dat alles te zien is?’ ‘Nou gewoon’, en ze wilt het voordoen. Weer geeft hij zijn vrouw een tik op haar handen. ‘Nooit meer doen, en al helemaal niet meer als we samenwonen.’ ‘Ok schat, maar nemen we dan wel een poes’ ‘Nee, die geeft haren.’ De jongedame kijkt beteutert naar buiten. ‘ Is dit het nou?’, giert het door die blondine hersentjes.. 

Het is druk in de trein. Het is dan al tien uur, maar toch hebben veel mensen besloten om op zondagavond met de trein te reizen. Met een zware tas van maar liefst vier boeken en voor vier dagen kleding speur ik de zitplaatsen af voor een vrije zitplaats. Na een paar stappen begint de tas steeds zwaarder te worden. Gelukkig zie ik een vrije plek en weet ik mijn tas snel tussen de banken te schuiven, zodat ik plaats kan nemen op een van de vrije plekken. Ik nestel me tussen drie zeer geconcentreerde lezers. De een heeft een boek, de ander zit gebogen over de Elsevier en weer een ander leest de Vrij Nederland. Ik zou ook wel willen lezen, maar mijn tijdschrift en boek, zit in mijn tas, dus ik concentreer mij op de muziek die speelt op mijn MP3-speler. Niet veel later daarna is de concentratie van de drie jonge lezers verbroken. Ach ja, de concentratiespanne is maar liefst 15 minuten en deze mensen hebben misschien nog wel een kleinere concentratie. Mijn muziek speelt gestaag door, maar nu begin ik me toch wat ongemakkelijk te voelen in die ene vrije plek in de trein. Ik kijk wat naar boven, naar links en naar rechts. Links van me zitten ook geconcentreerde lezers, die zijn hard aan het studeren. Het valt me nu pas op dat ik tussen allemaal studenten terecht ben gekomen. Geen probleem toch? Ik ben zelf ook een student. Ik kijk nog eens naar het interessante plafond van de trein en zie uit mijn ooghoeken dat de gozer tegenover me, die van uit alle porrien seks schreeuwt, het niet kan laten om zijn zaakie even onopgemerkt (tenminste dat dacht hij) recht te leggen. De seksvibes vloeit over de hun alle drie en brengt hen in een stadium van het gesprek dat er alleen maar nog geflirt kan worden en over hun sport gepraat kan worden. Zelfs door de muziek heen hoor ik woorden en flarden die mij kenbaar maken dat deze studenten niet alleen naar bier van de vorige avond ruiken, maar ook nog eens heel erg veel van Hockey houden en dus met de hete aardappel in de keel praten. Gedver, ik probeer me weer hardvochtig op mijn muziek te concentreren, maar de fantasie in samenwerking met de flarden die ik zo nu en dan opvang van het zeer ‘intillegente’ gesprek brengt mij in een wereld die ik klaarblijkelijk aan het ontgroeien ben. Studenten, ik ben er zelf een, maar ik begin me toch steeds minder thuis in die omgeving te voelen. De vrouwelijke student, die aan haar hoofd te zien gisteren erg veel alcohol genoten heeft gisteren, flirt er lustig op los met haar mannelijke reispartner tegenover haar. Vervolgens fotograferen de drie studenten, die elkaar dus kennen, onder luid gegiechel er oplos met hun mobieltje. Uitdagend leunt de vrouwelijke student wat naar voren en trekt ze ietwat aan haar topje. Hierdoor komt haar bh te voorschijn die natuurlijk meteen onder luid geflits op de foto wordt gezet. Ik zucht. De jongen tegenover mij kan het niet laten mij ook in het gesprek te proberen te betrekken en leunt zover naar voren, dat wanneer ik naar voren zou leunen zijn mond met gemak zou raken. Ik schuiffel een beetje op mijn stoel en snap niet precies, hoe het toch komt dat ik altijd van dit soort types in de trein tegenkom. Hormonen, alcohol en de hete aardappel. Typisch studentikoos en niet meer aan mij besteed.

Maar liefst vijftig mensen rondom de bar staan luidruchtig te praten terwijl ze dwingend zoeken naar de ogen van de barmedewerker. Het is af en toe bijna niet te verstaan. De een doet het in het Duits de ander in het Vlaams weer een ander in het plat Drents. Het komt op hetzelfde neer: Bier!

Doe mij er maar tien, twee vingers gaan tegelijkertijd in de lucht en rechts van je schreeuwt een ander net boven de luide gitaren uit dat hij graag twee cola wilt, vier witte wijn en ook nog zes bier. Rekenen. Dit betekent tap open flikkeren en gaan met de geit. De horeca: hard werken in een onrustig, luide omgeving terwijl de adrenaline door je heen giert. Dat waren nog eens tijden. De tijd dat ik fulltime achter de bar stond en in een volledige rush iedere gewillige stapper een geweldige service probeerde te verlenen. Dit weekend herleefde ik weer deze goede oude tijd. De tijd dat het gele goedje je gehele gaderobe deed laten stinken en de tap meer open stond dan dicht om het perfecte biertje, met perfecte temperatuur en de perfecte schuimkraag aan de betalende klant te verschaffen. Een vak dat werkelijk waar echt vakmanschap is, een vak om verliefd op te worden, al is het maar voor een avondje.

Al maanden was ik niet meer online. Ik had er eigenlijk geen bok meer in. Wist niet wat ik moest schrijven of wat ik moest vertellen aan de digitale snelweg. Mijn exibitionisme was grotendeels verdwenen.

Na een lange tijd dwong ik mijzelf over de vraag na te denken of deze weblog gewoon in de prullenbak moest verdwijnen en of ik dat over mijn hart kon verkrijgen of dat ik weer eens mijn eigen weblog zou bijwerken. Op het laatste viel de keus. Ik was eigenlijk helemaal niet blij met de nieuwe look die ik hem had gegeven en daar moest allereerst verandering in komen. Zo gezegd en zo gedaan. Voor een professionele nieuwe start vroeg ik de immer fantastische Kopfoto-crew om een prachtige kopfoto voor mij te maken. Zie hier het resultaat. Ik ben er super blij mee en raad iedereen aan om voor zo’n fantastische kopfoto een verzoekje in te dienen bij de fantastische Kopfotos weblog!

Na zo’ n fantastische nieuwe start ben ik van plan om eens in de zoveel weken een logje te plaatsen. Na de eerste metamorfose van de Grote Godin, probeerde ik al een beetje mijzelf te vinden. Wie is de Grote Godin op het net? En wat interessert mij daar in die wervelende gemeenschap. Deze ‘innerlijke’ zoektocht zal vanaf nu, door de prachtige creatie van Metallita die de roots van de Grote Godim heeft blootgelegd, voortgaan. Dus..vanaf vandaag zal alleen de echt Grote Godin logjes plaatsen die hoogstwaarschijnlijk anders zullen zijn dan ooit te voren. Dus kom langs om te zien wie de echt Grote Godin is. Hopelijk tot snel!

De hartslag lag gisteravond bij veel mensen zeer hoog. Maar liefst 8 miljoen kijkers hadden gisteren een te hoge hartslag door het kijken naar de wedstrijd waarin Nederland door Portugal (of was het toch de scheids Ivanov) werd uitgeschakeld.

Het was een wedstrijd vol agressie, woede, onzekerheid en vooral veel gele en rode kaarten. Er vielen maar liefst 16 gele kaarten en vier rode kaarten. Een recordaantal kaarten in een wk-wedstrijd ooit (er vielen alleen ooit 14 kaarten tijdens een match). Maar juist op de momenten dat de scheids een kaart had moeten uitdelen, werd die niet gegeven, wat vervolgens een regen aan kaarten tot gevolg had om zijn fouten te compenseren. Zo werd er geen kaart gegeven, wanneer Robben in het strafgebied een trap in zijn borst werd verkocht. Ook werd er geen kaart uitgedeeld toen Figo een koopstoot uitdeelde tegen Boulharouz. Conclusie: een paar gemiste stafschoppen dus. Maar ook de schoten die het elftal op het doel doen, missen allen. Zo mist op een haartje na, de hartslag stijgt in luttele seconden naar ongekende hoogte, de bal van Cocu het doel. Ook van Bommel weet net een verkeerde hoek uit te kiezen, en Kuyt mist ook net het doel door hem te wijd te spelen. Maar speelden die Portugezen dan echt beter? Waren ze beter in het veld? Nee, want het balbezit was over het algemeen in Nederlands bezit. Waren ze sneller? Mogelijk, aangezien ze elk balbezit dat ze hadden ook tot een gevaarlijke aanval konden omzetten met het resultaat van in ieder geval een doelpunt. Maar waren ze beter? Nee, ze waren niet beter in het voetballen. Ze hadden betere acteerprestaties. Zo wist Figo, juist op het goede moment -Boulharouz had al een gele kaart gekregen- neer te gaan bij een zogenaamde elboog in het gezicht. Was het een rake klap? Achteraf blijkt in de herhaling dat de elboog net de kin raakt. Maar wordt het ijszakje op geplaatst; het oog. Om het patroon vast te houden geeft de scheids een rode kaart. Kortom: Nederland kan naar huis, het is voorbij, over, schluss finito. Enige dat rest is een advies; Van Basten kunnen ze beter bonjouren. Een betere trainer zou een George Clooney, Tom Cruise of een Robert De Niro zijn. Geen les in strafschoppen, maar theater dat is pas echte voetbal. Als dat geen tranen meer oplevert dan weet ik het ook niet meer. Van der Sar dacht er net zo over: het was huilen met de pet op.

Overzicht rode/gele kaarten:
02e minuut: Van Bommel (geel)
07e minuut: Boulahrouz (geel)
20e minuut: Maniche (geel)
32e minuut: Costinha (geel)
45e minuut: Costinha (2e geel=rood)
50e minuut: Petit (geel)
59e minuut: Van Bronckhorst (geel)
60e minuut: Figo (geel)
63e minuut: Boulahrouz (2e geel=rood)
73e minuut: Deco (geel)
73e minuut: Sneijder (geel)
74e minuut: Van der Vaart (geel)
76e minuut: Nuno Valente (geel)
78e minuut: Deco (2e geel=rood)
90e minuut: Van Bronckhorst (2e geel=rood)

Bron: Oranje in Duitsland

Ook al is het nieuwe uiterlijk van deze weblog niet ontstaan vanuit een WK-belang of om Oranje te promoten. Echter, een oranje weblog kan nautuurlijk niet zonder een verslag over het Oranje zelf. Vandaag won het Nederlandse elftal van Ivoorkust in Stuttgart met 2-1.

Makkelijk was deze wedstrijd echter niet. Het heeft geleid tot zeer knijpende momenten voor de toeschouwers, maar het leverde uiteindelijk een overdonderlijk gebrul van de Oranje Leeuw. In het eerste halfuur van de wedstrijd leek het niet te gaan lukken. Nederland zou worden uitgeschakeld. De defensie van de Ivoorkust leek zeer ondringbaar te zijn. Schijn bedroog. Wanneer Persie in een solo het doel probeert te bereiken wordt hij neergehaald, waardoor hij een vrije trap krijgt. Deze neemt hijzelf en hij weet een vlekkeloos doelpunt te maken. Eveneens in de eerste helft, nog geen vier minuten later, scoort Van Nistelrooy zijn eerste WK-doelpunt. Ook al leek hij buitenspel te staan door een paasje van Arjen Robben, toch wordt het doelpunt meegeteld. Na de eerste twee doelpunten van het elftal wordt het wat slordig, waardoor Bokne van buiten het strafschopgebied weet te scoren.         

In de tweede helft weet Nederland nog maar net zijn voorstand te bewaren. Nederland verloor vaak  de bal, waardoor ze zelfs de aanleiding gaven tot aanvallen van de Ivoorkust. Deze slordigheid kwam leverde zelfs een zeer gevaarlijke kwestie op. Persie moest aan te pas komen om nog maar net op het nippertje met zijn borst de bal tegen te houden. Echter, het leek alsof de Ivoorkust niet genoeg energie meer bezat om tot een goed slotoffensief te komen. Daardoor is Nederland nu toch zeker van een plek in de achste finale. 21 juni zal Nederland een poging doen om de winst te behalen tegen Argentinie. Zet de buis daarom om 21:00 uur scherp.

Foto: Oranje juicht (xa9 Pro Shots)